De toren Lunenburg in Nederlangbroek
Lunenburg in Nederlangbroek kan sinds een grondige restauratie aan het eind van
De jaren zestig worden beschouwd als het schoolvoorbeeld van een middeleeuwse alleenstaande woontoren uit ca. 1300. Zoals de donjon er nu uitziet stond hij hier tot
In de negentiende eeuw. Toen werd de toren ingekapseld in een groot neoklassiek
Landhuis met een onderhuis, twee etages en een zolder. Alleen een hoog tentdak,
Achter in het huis wees op het bestaan van het middeleeuwse gebouw.
Door een bombardement van de geallieerden in 1944 werd het huis onbewoonbaar.
Een definitieve afbraak leek onontkoombaar omdat de ruïne in de loop van der jaren een
Steeds gevaarlijker speelterrein voor de jeugd werd.
Gelukkig ontfermde een stichting zich over Lunenburg, waardoor het mogelijk werd om het huis te restaureren.
Zo herrees de lunenburg in zijn oude, bescheiden glorie onder leiding van architect E.A. Canneman van de Rijksdienst voor de monumentenzorg.
